زندگی سلام

 دوچرخه سواری کردم؛ یه صبح تا ظهر دور جزیره کیش رکاب زدم.

خودم رو دوست دارم به هزار دلیل؛ مهم ترین دلیلش اینکه تنها دارایی خودمم

در پی پاسخ

با از دست دادن چه ویژگی ای من دیگه این فاطمه نیستم؟

سوال سختیه واقعا

بازگشت به زندگی

بعد از پنج ماه سوار اسب شدم.

دلم براش خیلی تنگ شده بود؛ دوست داشتم ببوسمش وقتی روی گردنش خم شدم که پیاده بشم.

کنار تو هستم که یار تو هستم*

از شادی کنار تو بودن شبم طلایی شده

تو چرا انقدر نورانی و شفافی...

چقدر روز خوبی ساخته شد باتو.

پاسِ گل

خیلی دوست دارم ازش بپرسم اگر من نبودم سرمایه چند صد هزارتومتی چند ده میلیاردی میشد یا نه؛ اگر صبوری ها و همراهی ها و ایده پردازی ها و همکاری های من نبود...و شب بیداری و سخت کوشی خودش.

قدرشناسی خاصی ازش ندیدم در این هفت سال همراهی؛ پس انرژی نمیگذازم برای اعتراض و عبور میکنم ازش...

با لبخند رضایت رد میشم ازش در حالیکه داره از لگو رونمایی میکنه.

آه ازین صبوری...

سیزده ساله که زندگی برای من داره کش میاد و به آهستگی و کند میگذره...

سیزده سال زندگی رو یه طور دیگه به خودم بدهکارم؛ تا ۴۲ سالگیم.

به سبد گلهای رزسفید  و ارکیده نگاه میکنم و یادم میاد چقدر خودم رو نادیده گرفتم.

مرگ دسته جمعی کلمات

من حرف زدن بلد نیستم یا با هیچ کس نمیشه حرف زد؟!

حالم چرا خوبه :)

هیچ وقت با بی فکری و سطحی نگری اجازه ندیم آدمها فرصت آسیب زدن به ما رو پیدا کنن :)

به شیرینی نفس کشیدن

میخوام بدوم

برقصم

دارم برمیگردم به زندگی بعد از ۱۹۰ روز

خدای من

گفتم به خدا اعتقاد داری

گفت ممنون که پرسیدی؛ نمیدونم وجود داره یا نه اما اینکه تو و مادرم به خدا معتقدید حالمو خوب میکنه.

گاهی بهش فکر میکنم. زینب همه ی خاطرات یتیم نرگس ها رو برام شست..‌.